บ้านหลังเล็กๆ...ของคนขี้เหงา

 

ณ ดาดฟ้าของตึกเรียน...

เด็กหนุ่มเรือนผมสีดำล้มตัวลงนอน นัยน์ตาคมกริบสีดำเหม่อมองท้องฟ้าสีคราม

ทุกครั้งที่เขา เหนื่อยล้าจาก การงาน หรือเรื่องต่างๆ เขามักจะมาที่นี่เสมอ...

ได้มองท้องฟ้าที่กว้างใหญ่และก้อนเมฆสีขาว...

ร่างสูงคิด นัยน์ตาสีดำเริ่มโน้มปิดลงเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรา

"คุณฮิบาริ...คุณฮิบาริครับ?"เสียงหวานเรียกเอ่ยขึ้น ส่งผลให้ร่างที่งีบอยู่ค่อยๆเปิดตาขึ้นอย่างงัวเงีย

"..ซ..ซาวาดะ !?"เมื่อภาพตรงหน้าชัดขึ้น ร่างสูงสะดุ้งพรวด ตกใจที่อยู่ๆลืมตามาก็เจอคนที่ไม่คาดฝัน (ฮิบะ ทำหน้าเหวอหายากมาก= [] =+:Time Season)

"ครับ ผมเอง ทำไมคุณฮิบาริมานอนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะครับ?"ร่างบางถามฉงน ดูท่าว่าไม่ได้สังเกตสีหน้าหายากของร่างสูงเมื่อกี้นี้เลย

"...."

ร่างสูงไม่ตอบ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วยิงคำถามใหม่แทน

"แล้วนายล่ะซาวาดะ...มาที่นี่ทำไม?"

"อ๋อ ผมมา..."ร่างบางยังไม่ทันตอบเสียงเปิดประตูของดาดฟ้าก็ดังขึ้นพร้อมกับเด็กหนุ่ม2คน ที่เปิดประตูเข้ามา

"ไง สึนะ! / รุ่นที่10 คอยนานไหมครับ!"

"ยามาโมโตะคุง! / โกคุเทระคุง!"

"ขอโทษที่มาช้านะครับ รุ่นที่10"โกคุเทระเอ่ย "เพราะนายแท้ๆเลย ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล! เดินมาได้ครึ่งทางเพิ่งนึกได้ว่าลืมหยิบข้าวกล่องมาเนี้ยนะ!?"

"แหม ก็บอกว่าขอโทษ ไปแล้วไง เลทแค่ 3นาทีเองสึนะไม่ว่าหรอก เนอะสึนะ?"ยามาโมโตะพูด ใบหน้าระบายด้วยรอยยิ้มเหมือนเด็กอย่างทุกที

"อื้อ ไม่เห็นเป็นไรเลย จริงสิคุณฮิบาริ...คะ คุณฮิบาริครับ!?"ตั้งใจจะหันมาพูดกับร่างสูง แต่ทว่าตอนนี้คู่กรณีกลับเดินไปที่ประตูของดาดฟ้าเสียแล้ว

...ความคิดวูบหนึ่งทำให้ร่างเบาสาวฝีเท้าวิ่งตามร่างสูงไป หยุดอยู่ข้างหลังร่างสูงก่อนเจ้าตัวจะเปิดประตู

"..มีอะไรอีก ซาวาดะ"ร่างสูงของฮิบาริเอ่ยเสียงเย็น

"เอ่อ คะ คือ ...ผม..ผม"ร่างบางพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

"ถ้าไม่มีอะไร..."ร่างสูงตัดประโยคอ้ำอึ้งของอีกฝ่ายแล้วเปิดประตูออก

"เดี๋ยวก่อนครับ"ร่างบางท้วงทำให้ร่างสูงชะงักอีกครั้ง

"...คะ คุณฮิบาริ จะ..จะกินข้าวกลางวันกับพวกผม3คนไหมครับ?.....อยู่คนเดียวคงเหงา..."

ประโยคท้ายเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ก็ยังไม่พ้นหูคนฟังอยู่ดี

"..ความเหงาไร้สาระอะไรนั่น ฉันไม่เคยหรอก และอีกอย่าง...ฉันเกลียดพวกสัตว์กินพืชที่อยู่รวมกันตั้งแต่2ตัวขึ้นไปรู้ไว้ซะด้วย!!"

คำตอบทิ้งท้ายก่อนที่จะปิดประตูเสียงดังลั่นดาดฟ้า

"ปัง~!!"

...คิดอยู่แล้วว่าต้องพูดแบบนี้...
แต่...ทำไม?

...คุณฮิบาริ ต้องโมโหขนาดนั้นด้วยนะ...??

ร่างเล็กคิดก่อนที่เสียงตะโกนเรียกของเพื่อนสนิททั้ง2 ช่วยเรียกสติกลับมา

"รู้แล้วๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"

........

.....

...

จริงอยู่ที่ฉันเกลียดการรวมกลุ่มของสัตว์กินพืชก็จริง...

แต่ถ้า...นายชวนฉันแค่คนเดียวล่ะก็..

ฉันอาจจะ...

เผลอตอบตกลงไปแล้วก็ได้...

เพราะสัตว์ตัวเล็กๆอย่างนาย....

...มันน่ารักเกินห้ามใจฉันจริงๆน่ะสิ ซาวาดะ สึนะโยชิ...

END.

 

-------------------------------------------------------------------

ประเดิมฟิคเรื่องแรกที่ลงexteen= [] =~(ฟิคYเนี้ยนะ...= =")

เป็นฟิคY เรื่องแรกในชีวิตที่แต่งจบ! *นอนแผ่* (แต่ถ้านับรวมเรื่องแรกด้วยก็เป็นเรื่องที่2ค่ะ= w =")

ดูเหมือนคู่นี้ จะหวานแต่ก็ดูเหมือนจะไม่หวานเท่าไหร่นะเนี้ย... *หัวเราะ

 มีอะไรต้องแก้ไขบอกได้นะคะ...ขอบคุณที่อุตส่าห์อ่านจนจบ

me/ พูดจบแล้วโกยโลด